Piet-Hein Peeters

Geplaatst door Piet-Hein Peeters op woensdag 17 oktober 2007

Het is geen nieuws dat Rita Verdonk het lidmaatschap van de VVD opzegt en een eigen beweging begint. Zelfs op het moment dat ze dat bekend maakte, was het geen nieuws. Wel letterlijk natuurlijk, in de zin dat er iets verteld werd dat we nog niet eerder gehoord hadden. Maar relevant was het niet. Veel relevanter is de vraag waarom de volledige Nederlandse journalistiek vier dagen lang uitpakt over Verdonk. Ze wordt een kamerlid in de oppositie, ze trekt in onbelangrijke peilingen - want geen verkiezingen - zetels, ze start een politiek initiatief dat niet eens een echt initiatief genoemd kan worden, Geert Wilders heeft het al voor haar gedaan. Verdonk is feitelijk op dit moment irrelevant, maar wordt relevant gemaakt. De relationele verwikkelingen in Den Haag zijn de dagelijkse portie soap van wat zichzelf - sommige lezers en kijkers, politici, journalisten - ieder keer opnieuw tot elite rekent. Nog pijnlijker is dat het bij zoveel andere mensen door de strot wordt geduwd.

Geplaatst door Piet-Hein Peeters op zaterdag 23 juni 2007

De gemiddelde communicatie-adviseur wil niet verliezen. In- en externe communicatie mag vooral geen wrijving veroorzaken, laat staan problemen. Een universiteitsblad veroorzaakt geen rumoer, het personeelsblad is een oefening in beleefdheidsfrasen, het seminar moet leuk zijn, de website is vaak het summum van neutraliteit. Maar waarom? Communicatie lijkt toch bedoeld om contact te maken, mensen te raken, te betrekken bij. Risico is dan zowat per definitie zinvol. Lukt het, dan is er contact, lukt het niet, dan is er nog steeds contact. Bovendien heeft de maker beduidend meer werkplezier en de ontvanger op z’n minst geen last van verveling. De gemiddelde communicatie-adviseur communiceert niet, zij zendt slechts uit.

Geplaatst door Piet-Hein Peeters op woensdag 13 juni 2007

In een LUX debat over multiculturele spanningen tussen jongeren vertelt Heldens burgemeester Nol Kleijngeld dat het afbranden van een moskee een blessing in disguise was. De gemeente maakte eindelijk ernst van het jeugdprobleem. Kalf en put. Het lijkt de hedendaagse tragiek van beleid te zijn. Het incident is nodig om de noodzaak te beseffen. Het blijft fascinerend hoeveel bestuurders en directeuren deze stelregel als gegeven in hun werk beschouwen. Er kan pas werkelijk wat veranderen als er eerst iets grondig mis gaat. Dat mag zo zijn, maar een onvermijdelijk bij-effect is dat de publieke sector het nooit goed zal doen. Daarvoor is de publieke opinie inmiddels te bedreven in het zich druk maken over kalfjes. Hoeveel organisaties maken eens in de zoveel tijd een analyse van wat er op hun werkterrein echt niet mis mag gaan? Of cynischer: welke organisaties overwegen in hun communicatiestrategie het ensceneren van een ramp op te nemen?

Geplaatst door Piet-Hein Peeters op donderdag 3 mei 2007

Het rapport van de zogeheten interventieteams begin januari over spanning tussen allochtone en autochtone jongeren veroorzaakte nogal wat - voorspelbare - reuring. Wat vervelend toch dat nu ook in de kleinere gemeentes mensen uit verschillende culturen aan elkaar moeten wennen en dat soms niet willen. Teamlid Henk Smeets was onlangs in LUX en vertelde daar over een cruciaal aspect in de aanpak van sociaal-culturele kwesties: het personeelsverloop. Hoeveel bij dergelijke problematiek betrokken professionals in Nederland blijven langer dan twee jaar in die functie zitten? Te weinig. Bouw dan maar eens vertrouwen op. En: maak dan maar eens beleid. Professionals in de sociaal-culturele hoek, professionals uberhaupt, mogen graag vertellen over hoe moeilijk het werk voor hen gemaakt wordt. Het kan hen, en de aanpak van het probleem waaraan ze werken, makkelijker gemaakt worden als ze minimaal drie jaar in dezelfde functie met hetzelfde takenpakket moeten blijven zitten

Geplaatst door Piet-Hein Peeters op dinsdag 20 februari 2007

Armoe troef bij het liberale smaldeel van de Nederlandse politiek. Het nieuwe regeerakkoord bracht Pechtold, Halsema en Rutte nauwelijks verder dan open deuren als ’spruitjeslucht’ en ‘betutteling’. De vraag lijkt mij dat als er sprake van een normerende overheid zou zijn, wie daar dan het slachtoffer van is. De links-liberale elite waartoe de drie voornoemde politici behoren? Zou het echt? Heeft dit zo mondige en zelfbewuste deel van de Nederlandse bevolking uberhaupt last van wat dan ook? Het lijkt mij eerder dat ze niet eens vertegenwoordigd hoeven te worden. Men redt zich heus wel. Belangrijker is of de meer kwetsbare mensen nu gebaat zijn bij vrijheid of geborgenheid. Het antwoord is zo simpel niet. De politieke leiders van de liberalen zijn echter nog niet eens aan de vraag begonnen.