Piet-Hein Peeters

Geplaatst door Piet-Hein Peeters op zaterdag 11 oktober 2008

Onverwachte effecten van overheidsmaatregelen. Beleidswetenschappers kunnen er zeer vermakelijke voorbeelden geven. Het fenomeen is zo onvermijdelijk dat ambtenaren er bij voorbaat rekening mee houden. Het kopje ‘onvoorziene gevolgen’ in ieder voorstel. En daaronder ‘gaandeweg te bekijken’. Echt waar. Neem het anti-rookverbod in de horeca. Gezond, zeker, maar Nederland wordt er ook leuker van. Wie in deze oktobermaand ’s avonds het centrum van Nijmegen door fietst, ziet voor ieder café clubjes mensen staan, soms jassen aan, drank in de hand. Oktober in Nederland als een juni-avond in Toscane. Buiten leven. Nederland wordt allochtoner.

Geplaatst door Piet-Hein Peeters op zaterdag 23 juni 2007

De gemiddelde communicatie-adviseur wil niet verliezen. In- en externe communicatie mag vooral geen wrijving veroorzaken, laat staan problemen. Een universiteitsblad veroorzaakt geen rumoer, het personeelsblad is een oefening in beleefdheidsfrasen, het seminar moet leuk zijn, de website is vaak het summum van neutraliteit. Maar waarom? Communicatie lijkt toch bedoeld om contact te maken, mensen te raken, te betrekken bij. Risico is dan zowat per definitie zinvol. Lukt het, dan is er contact, lukt het niet, dan is er nog steeds contact. Bovendien heeft de maker beduidend meer werkplezier en de ontvanger op z’n minst geen last van verveling. De gemiddelde communicatie-adviseur communiceert niet, zij zendt slechts uit.

Geplaatst door Piet-Hein Peeters op woensdag 13 juni 2007

In een LUX debat over multiculturele spanningen tussen jongeren vertelt Heldens burgemeester Nol Kleijngeld dat het afbranden van een moskee een blessing in disguise was. De gemeente maakte eindelijk ernst van het jeugdprobleem. Kalf en put. Het lijkt de hedendaagse tragiek van beleid te zijn. Het incident is nodig om de noodzaak te beseffen. Het blijft fascinerend hoeveel bestuurders en directeuren deze stelregel als gegeven in hun werk beschouwen. Er kan pas werkelijk wat veranderen als er eerst iets grondig mis gaat. Dat mag zo zijn, maar een onvermijdelijk bij-effect is dat de publieke sector het nooit goed zal doen. Daarvoor is de publieke opinie inmiddels te bedreven in het zich druk maken over kalfjes. Hoeveel organisaties maken eens in de zoveel tijd een analyse van wat er op hun werkterrein echt niet mis mag gaan? Of cynischer: welke organisaties overwegen in hun communicatiestrategie het ensceneren van een ramp op te nemen?

Geplaatst door Piet-Hein Peeters op donderdag 3 mei 2007

Het rapport van de zogeheten interventieteams begin januari over spanning tussen allochtone en autochtone jongeren veroorzaakte nogal wat - voorspelbare - reuring. Wat vervelend toch dat nu ook in de kleinere gemeentes mensen uit verschillende culturen aan elkaar moeten wennen en dat soms niet willen. Teamlid Henk Smeets was onlangs in LUX en vertelde daar over een cruciaal aspect in de aanpak van sociaal-culturele kwesties: het personeelsverloop. Hoeveel bij dergelijke problematiek betrokken professionals in Nederland blijven langer dan twee jaar in die functie zitten? Te weinig. Bouw dan maar eens vertrouwen op. En: maak dan maar eens beleid. Professionals in de sociaal-culturele hoek, professionals uberhaupt, mogen graag vertellen over hoe moeilijk het werk voor hen gemaakt wordt. Het kan hen, en de aanpak van het probleem waaraan ze werken, makkelijker gemaakt worden als ze minimaal drie jaar in dezelfde functie met hetzelfde takenpakket moeten blijven zitten

Geplaatst door Piet-Hein Peeters op donderdag 4 mei 2006

Werkt de sociale sector wel vraaggericht genoeg? Het debat 12 juni jongstleden in LUX zaaide twijfel. Kees Elzinga van de Eigen Kracht-Conferenties vertelde over hoe families en directe sociale omgeving betrokken worden bij opvoedingsproblemen binnen een gezin. Met een betrekkelijk kleine rol voor de professional. Volgens zijn cijfers een succes. Andere casussen in het debat, praktijken uit Arnhem (brede school) en Nijmegen (kijk op kleintjes), leken veel minder de eigen verantwoordelijkheid van het gezin en hun omgeving aan te spreken. En wel een betrekkelijk grote rol aan de professional te geven. Minder vraaggericht ? De zaal - vol professionals - reageerde geirriteerd, appels werden met peren vergeleken. Wellicht juist, maar de scherpte van de collectieve reactie was opvallend. Evenals die van Elzinga die in zijn rebound helemaal niet wilde beweren dat de Eigen Kracht-conferenties vraaggerichter - en dus beter ? - zouden zijn. Dat was volgens hem niet relevant. Is het relevant om te weten welke methodiek het beste werkt bij het ondersteunen van kwetsbare mensen? Of is dit een onmogelijke vraag omdat iedere methode haar eigen waarde heeft?