Piet-Hein Peeters

Geplaatst door Piet-Hein Peeters op maandag 29 juni 2009

Vloeken in de (linkse) kerk natuurlijk. Maar toch. Is het sentiment van Amerikaanse kiezers na acht jaar Bush vergelijkbaar met dat van Nederlandse kiezers over de kabinetten Balkenende? Zijn er parallellen tussen de reacties van de Amerikaanse gevestigde orde op Obama (geen ervaring, geen oplossingen) en die van de Nederlandse elite op Wilders? Zitten er overeenkomsten tussen de retorische gaven van Obama en het politieke spitzengefühl van Wilders? Is het echt not done om de twee in het afgelopen jaar in Nederland meest besproken politici naast elkaar te leggen? Obama geeft hoop, geeft Wilders dat ook aan een deel van de Nederlandse bevolking? Is de afkeer van de Bushkiezer die de Nederlandse politieke elite de afgelopen jaren toonde vergelijkbaar met de afkeer voor de Wilderskiezer?

Geplaatst door Piet-Hein Peeters op donderdag 9 april 2009

Witte Huis twittert dat Obama in Turkije zegt ‘dat vuur niet met vlammen bestreden kan worden’. Mijn twittervrienden overtreffen elkaar in loftuitingen voor weer een retorisch hoogstandje. ‘Vuur kan niet met vlammen bestreden worden’. Zeg het vier keer en je schiet in de lach. Maar dit is de nieuwe president die zijn ‘open hand’ uitsteekt naar de Islamitische wereld, maar die als het moet ook ‘een vuist’ kan maken. Ik denk aan Denzel Washington in Philadelphia. “Tell it to me like i am a four-year old.” Obama spreekt een kleuterklasje toe en wij vinden de meester de liefste van de hele wereld.

Geplaatst door Piet-Hein Peeters op dinsdag 26 augustus 2008

Iedereen ligt in katzwijm voor de democratische conventie in de Verenigde Staten, maar de werkelijke communicatiestrategen zitten in het Kremlin. Vanochtend in de Volkskrant weer zo’n vergeeld plaatje van Poetin en Medvedev aan een tafeltje. Foto zo genomen dat het gezicht van Poetin net iets meer te zien is. De heren besluiten op het moment van knippen dat Abchazië en Zuid-Ossetië op de steun van Rusland kunnen rekenen. Fascinerende timing ook: iedere keer als de rest van de wereld opgelucht adem haalt, doen ze er weer een tikje bij. Alle andere leiders aan een touwtje, mogelijke reacties van te voren reeds uitgetekend. Tafeltje. Twee mannen. Schakers die door inhoud hun vorm superieur maken. En wij maar kicken op dat stadion in Denver.