Piet-Hein Peeters

Geplaatst door Piet-Hein Peeters op zaterdag 11 oktober 2008

Onverwachte effecten van overheidsmaatregelen. Beleidswetenschappers kunnen er zeer vermakelijke voorbeelden geven. Het fenomeen is zo onvermijdelijk dat ambtenaren er bij voorbaat rekening mee houden. Het kopje ‘onvoorziene gevolgen’ in ieder voorstel. En daaronder ‘gaandeweg te bekijken’. Echt waar. Neem het anti-rookverbod in de horeca. Gezond, zeker, maar Nederland wordt er ook leuker van. Wie in deze oktobermaand ’s avonds het centrum van Nijmegen door fietst, ziet voor ieder café clubjes mensen staan, soms jassen aan, drank in de hand. Oktober in Nederland als een juni-avond in Toscane. Buiten leven. Nederland wordt allochtoner.

Geplaatst door Piet-Hein Peeters op woensdag 13 juni 2007

In een LUX debat over multiculturele spanningen tussen jongeren vertelt Heldens burgemeester Nol Kleijngeld dat het afbranden van een moskee een blessing in disguise was. De gemeente maakte eindelijk ernst van het jeugdprobleem. Kalf en put. Het lijkt de hedendaagse tragiek van beleid te zijn. Het incident is nodig om de noodzaak te beseffen. Het blijft fascinerend hoeveel bestuurders en directeuren deze stelregel als gegeven in hun werk beschouwen. Er kan pas werkelijk wat veranderen als er eerst iets grondig mis gaat. Dat mag zo zijn, maar een onvermijdelijk bij-effect is dat de publieke sector het nooit goed zal doen. Daarvoor is de publieke opinie inmiddels te bedreven in het zich druk maken over kalfjes. Hoeveel organisaties maken eens in de zoveel tijd een analyse van wat er op hun werkterrein echt niet mis mag gaan? Of cynischer: welke organisaties overwegen in hun communicatiestrategie het ensceneren van een ramp op te nemen?

Geplaatst door Piet-Hein Peeters op dinsdag 20 februari 2007

Armoe troef bij het liberale smaldeel van de Nederlandse politiek. Het nieuwe regeerakkoord bracht Pechtold, Halsema en Rutte nauwelijks verder dan open deuren als ’spruitjeslucht’ en ‘betutteling’. De vraag lijkt mij dat als er sprake van een normerende overheid zou zijn, wie daar dan het slachtoffer van is. De links-liberale elite waartoe de drie voornoemde politici behoren? Zou het echt? Heeft dit zo mondige en zelfbewuste deel van de Nederlandse bevolking uberhaupt last van wat dan ook? Het lijkt mij eerder dat ze niet eens vertegenwoordigd hoeven te worden. Men redt zich heus wel. Belangrijker is of de meer kwetsbare mensen nu gebaat zijn bij vrijheid of geborgenheid. Het antwoord is zo simpel niet. De politieke leiders van de liberalen zijn echter nog niet eens aan de vraag begonnen.

Geplaatst door Piet-Hein Peeters op zaterdag 14 oktober 2006

De verzelfstandiging van dienstverleners die oorspronkelijk rechtstreeks door de overheid gefinancierd werden, gaat per definitie met gejammer gepaard. Zo ook de woningcorporatie. Midden jaren negentig met een zak geld op straat geschopt, nu in het publieke beeld kapitalisten met te weinig oog voor het publiek belang. Mijn beeld: De woningcorporatie is leaner and meaner dan de lokale overheid. Probleemgestuurd, duidelijk, kapitaalkrachtig. Er zijn inmiddels nogal wat stadswijken waarin de corporaties je beste vriend is als het gaat om, let wel, sociale kwesties. Vragen: Kun je als buurtbewoner beter een sterke corporatie hebben dan een stadsdeelraad, wijkmanager of iets dergelijks? En zo ja, waar komt het door dat deze publieke private partij zoveel krachtiger is dan klassieke publieke partijen? Wat valt daarvan te leren door de publieke sector? Maar ook: is democratie een noodzakelijke vertraging bij het oplossen van maatschappelijke problemen?