Een paar dagen na de dood van Pim Fortuyn trad Boudewijn Büch op in Netwerk. Büch fileerde de publieke heldenverering die was ontstaan, het haast hysterische ‘ach en wee’. De dood was iets om stil te van worden, zei Büch, koud moest het zijn, zwarte paarden, een kleine stoet kleumende mensen. Wij buigen het hoofd in plaats van het ego te rechten. Nu, bij het verscheiden van Martin Bril, etaleert een ander deel van Nederland haar verdriet. Het is niet veel anders. De Volkskrant schrijft drie IM’s op pagina 1 en 2, een nieuwsbericht, een overlijdensbericht, een pagina lezersreacties, een kwart pagina voor ‘bekenden’. We omarmen, we zwelgen. Geen zwarte paarden.