Ja, vrijwilligers!
Swengel
‘Je kon er op wachten. De bestuurlijke behoefte om meer vrijwilligers te betrekken bij sociale vraagstukken moet wel tot ongelukken leiden. Zoals deze zomer in de Vogelaarwijk Hatert in Nijmegen...’ Dit zijn de openingszinnen van één van de columns die ik voor Swengel schreef, een Gelderse opiniesite over sociale kwesties
‘...Een vrouwelijke buurtwacht trok net even te hard van leer tegen een aantal lastige jongeren en is sindsdien zelf doelwit geworden. En de betrokken instanties gemeente, corporatie, wijkteam blijken toch te weinig te hebben nagedacht over wat nu te doen. Verhuizen, niet verhuizen, wie is verantwoordelijk, en daar moet over vergaderd worden. De casus laat de donkere kant zien van het zo geprezen ideaal van de civil society. De vrijwilliger is geen professional, terwijl dat stiekem wel van hem of haar verwacht wordt.
Zo ook in Nijmegen. Het schijnt dat de buurtwacht in kwestie, zelf dus buurtbewoner, zich niet aan het protocol gehouden heeft. Ze had de jongens om elf uur ‘s avonds en op geheel authentieke wijze aangesproken. Terwijl haar toch echt was uitgelegd dat dat niet mag.
Je hoeft geen helderziende te zijn om andere incidenten te voorspellen. Maatschappelijke organisaties mogen bijvoorbeeld graag mensen inzetten die oorspronkelijk tot de probleemgroep behoorden. Want die kennen de doelgroep zo goed. Dat gaat dus negen van de tien keer goed. En één keer niet. En wat vinden we van de zestiger die eten bij tachtigers thuisbrengt en een mevrouw even helpt met haar medicijnen? Het mag niet, zegt het protocol, maar ja.
Wanneer je bestuurders deze dilemma’s voorlegt, zeggen ze allemaal dat we het risico voor lief moeten nemen. Niet denken in problemen, maar in kansen. Maar in Hatert is het toch echt een probleem geworden.’